Άριστος Μιχαηλίδης
Χτυπούσαν χαρμόσυνα τις καμπάνες χτες, διάφοροι δήθεν
«οπαδοί» της επανένωσης, επειδή στην Αγγλική Σχολή όπου πλειοψηφούν οι Ελληνοκύπριοι μαθητές εξελέγη πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου ένας Τουρκοκύπριος μαθητής. Είναι πράγματι σημαδιακό το γεγονός διότι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά. Δεν είναι βέβαια τόσο μεγάλη η επίδραση μιας σχολής στην ευρύτερη κοινωνία για να εξάγονται πολιτικά συμπεράσματα, αλλά επειδή χρησιμοποιούν το γεγονός πολλοί, ακόμα και κόμματα, για να δίνουν ερμηνείες, πρέπει να εκφράσουμε την απορία μας: Γιατί χαίρονται όσοι με τις πράξεις τους, τις συμφωνίες τους, τις πολιτικές τους, προωθούν ακριβώς το αντίθετο από το μήνυμα αυτής της εκλογής;
Διότι, απ΄ ό,τι διαβάσαμε, δεν έγινε καμιά διάκριση, καμιά ποσόστωση, πριμοδότηση ή στάθμιση ψήφων, κανένας φυλετικός διαχωρισμός ή επιβαλλόμενη εκ των άνω εκ περιτροπής προεδρία. Οι Ελληνοκύπριοι μαθητές ψήφισαν έναν Τουρκοκύπριο, ελεύθερα και δημοκρατικά, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική επανένωση της χώρας και του λαού μπορεί να λειτουργήσει όταν είναι στα μέτρα των ανθρώπων κι όχι στα μέτρα της επεκτατικής πολιτικής μιας ξένης χώρας, που δεν υπολογίζει τους ανθρώπους. Και σίγουρα μακριά από λογικές απαρτχάιντ. Η ΕΔΟΝ ανακοίνωσε ότι «το γεγονός της εκλογής Τουρκοκύπριου μαθητή σε ένα σχολείο με πλειοψηφία Ελληνοκυπρίων μαθητών, δείχνει το δρόμο της συνύπαρξης σε μια επανενωμένη και ομοσπονδιακή Κύπρο του μέλλοντος». Σωστά. Αφού είναι έτσι, όμως, γιατί οι ηγέτες μας αναζητούν το μέλλον μέσα σε συνθήκες φυλετικού διαχωρισμού, που οι ίδιοι δημιουργούν;
Για να δούμε και τις προεκτάσεις αυτής της αντίφασης, πρέπει να θυμηθούμε ότι με όσα επιδιώκει η ηγεσία μας στο πλαίσιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, πέτυχε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα και πάντως, ούτε κατά διάνοια προσεγγίζει την πραγματική επανένωση. Γι' αυτό και βλέπουμε το θράσος με το οποίο η τουρκική πλευρά παρεμβαίνει σε όλα τα ζητήματα, από το χαλλούμι μέχρι το φυσικό αέριο, με λογική «αριθμητικής ισότητας» και όχι πολιτικής. Τόσο βαθιά ριζωμένο είναι πλέον αυτό, που ακόμα και στις προτάσεις των Ελληνοκυπρίων ευρωβουλευτών προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για βράβευση Ευρωπαίου πολίτη, κάποιοι φροντίζουν να περιλαμβάνονται ένας Ελληνοκύπριος κι ένας Τουρκοκύπριος. (Φέτος το ΑΚΕΛ προτείνει τον Τάκη Χατζηδημητρίου και τον Ali Tuncay κι οι Παπαδάκης, Μαυρίδης σπάζουν την «παράδοση» προτείνοντας τον Σενέρ Λεβέντ). Είναι όλα μισά-μισά ή εν πάση περιπτώσει, περιστρέφονται όλα γύρω από τον συνεταιρισμό μιας ελληνοκυπριακής συνιστώσας πολιτείας και μιας τουρκοκυπριακής συνιστώσας πολιτείας ίσου καθεστώτος (έτσι το συμφώνησε ο Χριστόφιας), που δεν ασχολείται καν με το αν η τ/κ πολιτεία κατοικείται από Τουρκοκύπριους ή από έποικους κατά συντριπτική πλειοψηφία. Διότι πάψαμε να ασχολούμαστε με αυτές τις «λεπτομέρειες». Και δεν θα ασχοληθούμε ούτε στο νέο γύρο που ξεκινά τον Μάιο.
Φιλελεύθερος
0 Σχόλια