«Τίποτα απ’ αυτά δεν πιάνεται, η επίσκεψη ήταν ανεπίσημη», μας είχε πει ο μακαρίτης ο Πασιαρδής όταν ο Ταλάτ προσκλήθηκε για πρώτη φορά ως «πρόεδρος της ΤΔΒΚ» στο Πακιστάν. Ο Ταλάτ είχε προσκληθεί ως «πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου», τον υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο ο πρόεδρος της Βουλής, παρακάθισε σε δείπνο με τον πρόεδρο της χώρας, είχε συνάντηση με τον υπουργό Τουρισμού, συνομίλησε με τον υπουργό Παιδείας, έδωσε διάσκεψη στον Τύπο και είχε όλες εκείνες τις υψηλές συναντήσεις και δραστηριότητες που θα είχε και στην περίπτωση που θα έκανε… επίσημα την επίσκεψή του. Εδώ στην Κύπρο, όμως, μας έλεγαν, «δεν τρέχει τίποτα, η επίσκεψη δεν ήταν επίσημη».
Στο κάτω-κάτω ποιος ασχολείται με το Πακιστάν; Τα ίδια, όμως, μας έλεγαν κι όταν στη συνέχεια συναντούσε τον Γ.Γ. του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών, τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, τον Ολλανδό υπουργό εξωτερικών… Ακόμα κι όταν η Κοντολίζα Ράις, τον υποδεχόταν στο State Department. Δεν τρέχει τίποτα μας έλεγαν, «είναι για τις εντυπώσεις. Δεν προσδίδουν καμιά νομιμότητα στο ψευδοκράτος αυτές οι συναντήσεις». Ακολούθησαν τα δρομολόγια από τη Λατάκεια της Συρίας προς την Αμμόχωστο, οι Τουρκοκύπριοι δικαστές στο ευρωδικαστήριο, οι επισκέψεις των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων στα κατεχόμενα, τα «διπλωματικά Γραφεία» που ξεφύτρωναν στο εξωτερικό σαν τα μανιτάρια… Αλλά, «τίποτα απ’ όλα αυτά δεν σημαίνουν αναγνώριση των κατεχομένων», μας έλεγαν.
Λίγο προτού αλλάξει η κυβέρνηση που έκανε την Κύπρο «πιο ισχυρή από ποτέ» και συγκεκριμένα την 1 Φεβρουαρίου 2008, είχε βρεθεί στα κατεχόμενα μέσω Τύμπου για ιδιωτική επίσκεψη ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Γκέρχαρντ Σρέντερ, συνοδευόμενος από Γερμανούς επιχειρηματίες. Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος παρόλο που θεωρούσε «θλιβερή» την εξέλιξη, όταν ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους για τις επιπτώσεις, απάντησε με την πολυσυζητημένη φράση «σπουδαία τα λάχανα». Οι ανθυποψήφιοί του, Κασουλίδης-Χριστόφιας, δεν είχαν την ίδια άποψη. Ο πρώτος έκανε λόγο για «χαστούκια», ο δεύτερος για «στείρα πολιτική και παλινδρομήσεις, με αποτέλεσμα να απενεχοποιηθεί η Τουρκία».
Μετά είχαμε εκλογές, ήρθε νέα κυβέρνηση και στο χρόνο απάνω η Χίλαρι Κλίντον υποδέχτηκε στο State Department τον Ταλάτ, λίγες ημέρες πριν από τις ψευδοεκλογές των ψευδοβουλευτών στο ψευδοκράτος. Και αίφνης, όσοι μέχρι τότε δεν ανησυχούσαν, εκείνοι του «δεν τρέχει τίποτα», ανησύχησαν! «Θέλω να είμαι σαφής. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν μόνο μια κυβέρνηση στο νησί, την Κυπριακή Δημοκρατία. Ωστόσο, διατηρούν στενές και τακτικές επαφές με τους Τουρκοκυπρίους στο πλαίσιο της αναζήτησης μιας λύσης στο Κυπριακό», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου αλλά οι ανησυχίες των ανησυχούντων που δεν ανησυχούσαν προηγουμένως, δεν κάμφθηκαν. Εξοργισμένος, όμως, ήταν και ο νέος πρόεδρος. Όχι για την «αναβάθμιση», αλλά επειδή ο φίλος του ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ «του είχε πει ότι θα απουσιάσει μερικές ημέρες από τις συνομιλίες, χωρίς όμως να του αποκαλύψει πού θα πήγαινε και με ποιους θα συναντηθεί»! Ο τότε εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ, πάντως, είχε δηλώσει πως «δεν αποτελεί καινούρια εξέλιξη η πολιτική και διπλωματική αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος και υπέδειξε πως τέτοιες εξελίξεις θα πρέπει να μας κάνουν να αντιληφθούμε επιτέλους ότι οι συμμαχίες και τα ερείσματα στη διεθνή πολιτική σκηνή δεν θα πρέπει να οικοδομούνται στη βάση των ιδεολογικών προσεγγίσεων των ηγετών ή των καθεστώτων».
Λίγους μήνες αργότερα, ο κατοχικός ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ προσφωνούσε (για πρώτη φορά!) την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Όμως… «Δεν κερδίζει τίποτα ο Ταλάτ, απεναντίας κερδίζει μεγαλύτερη συμπάθεια η Κυπριακή Δημοκρατία», δήλωνε ο Χριστόφιας ο οποίος πριν από την εκλογή του έβλεπε «απενοχοποίηση της Τουρκίας». Τον επόμενο χρόνο, τον Σεπτέμβριο του 2009 είχαμε τα δρομολόγια από το Λίβανο -«δεν υπάρχει απευθείας ακτοπλοϊκή γραμμή , αλλά ένα δρομολόγιο Τουρκίας-κατεχομένων-Συρίας-Λιβάνου και αντίστροφα», μας έλεγαν! Κι ένα χρόνο μετά, το 2010, είχαμε την επίσκεψη του Γ.Γ. του ΟΗΕ στο λεγόμενο «προεδρικό γραφείο».
Επί νέας κυβέρνησης, αυτής που μοιράζεται το ίδιο όραμα με τον Μουσταφά Ακιντζί, δόθηκε η ευκαιρία στους περιστασιακά ανησυχούντες να ανησυχήσουν και πάλι, αρχικά με τις επισκέψεις Ναμί και σήμερα μ’ αυτές του Ακιντζί σε Βερολίνο και Λονδίνο. Αυτοί που ανησυχούσαν τότε, δεν ανησυχούν σήμερα κι αυτοί που δεν ανησυχούσαν παλιά, ανησυχούν τώρα και σκούζουν για τους «σχεδιασμούς αναβάθμισης του ψευδοκράτους». Αλλά -surprise!- δεν είναι «σχεδιασμοί». Το ψευδοκράτος αναβαθμίζεται (όσο αναβαθμίζεται) εδώ και 15 χρόνια και θα συνεχίσει να αναβαθμίζεται σταδιακά όσο περνά ο καιρός χωρίς επίλυση του προβλήματος - χωρίς σε καμιά περίπτωση να υπονοώ πως φταίμε εμείς για τη μη εξεύρεση λύσης. Υπάρχει, βεβαίως, και η άλλη άποψη, αυτή που εξέφρασε στις 13 Ιουνίου του 2013 ο μέγας και (αμπελοφιλό)-σοφός αρχιερέας ημών: «Και να αναγνωρίσουν ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ το ψευδοκράτος, αν δεν το αναγνωρίσουμε εμείς θα παραμείνει ψευδοκράτος!». Οπόταν, προς τι οι αλαλαγμοί;
Φιλελεύθερος
0 Σχόλια