 |
Η απίστευτη εκστρατεία τύπου που διεξάγεται στη Γαλλία, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, ενάντια σε όλους όσους αναρωτήθηκαν για τις επιθέσεις του Ιανουάριου στο Παρίσι επεκτάθηκε σταδιακά σε όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ. Από τώρα και στο εξής, το κριτικό πνεύμα είναι πιθανό να γίνει έγκλημα και να οδηγήσει στη φυλακή.
Οι επιθέσεις στη Γαλλία του Ιανουάριου 2015, οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή διαδήλωση (« Je suisCharlie»), και αμέσως σε μια εκστρατεία καταγγελίας των συγγραφέων οι οποίοι αναρωτήθηκαν για τη σημασία τους. Σχεδόν όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν θέματα ή άρθρα όχι για να συζητήσουν τα γεγονότα, αλλά για να δαιμονοποιήσουν εκείνους οι οποίοι τα συζητούσαν.
Η γραμμή της εκστρατείας αυτής εξηγήθηκε από την πολιτική διευθύντρια της συντάκτης του France2, Ναταλί Saint-Criq, που ήρθε να εξηγήσει στο δελτίο ειδήσεων της 12ης Ιανουαρίου: «Το πρόβλημα ακριβώς είναι ότι πρέπει να προσδιοριστούν εκείνους που δεν είναι «Τσάρλι», εκείνους που σε κάποια σχολεία αρνήθηκαν το ένα λεπτό σιγής, αυτούς που «παίζουν» στα κοινωνικά δίκτυα και εκείνους που δεν βλέπουν σε τι ο αγώνας αυτός είναι δικός τους.
Αυτούς πρέπει να εντοπίσουμε, να προσδιορίσουμε, να θεραπεύσουμε, να εντάξουμε η να επανεντάξουμε στην εθνική κοινότητα».
Το μακαρθικό κάλεσμα της Nathalie Saint-Criq
Η Nathalie Saint-Cricq είναι η σύντροφος του Πατρίς Duhamel, ο οποίος ήταν διευθύνων σύμβουλος τηςFrance Télévisions υπεύθυνος για τις κεραίες, δηλαδή, επικεφαλής λογοκριτής της δημόσιας υπηρεσίας τηλεόρασης. Ο τελευταίος είναι αδελφός του αρθρογράφου Alain Duhamel. Αυτοί οι τρεις δημοσιογράφοι εκφράζουν εδώ και πολλά χρόνια τη συναίνεση της γαλλικής άρχουσας τάξης.
Από που έρχεται η ανησυχία που διασχίζει το γαλλικό τύπο;
Από τη δημοσίευση του βιβλίου Η Τρομακτική Απάτη και την παγκόσμια συζήτηση που προκάλεσε, μια αυξανόμενη μερίδα του πληθυσμού, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά σε όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ -και μόνο σε αυτά-, δεν εμπιστεύεται πλέον τα mainstream μέσα ενημέρωσης για την ενημέρωση του. Το 2002 και στα χρόνια που ακολούθησαν, η αξιοπιστία του τυπογραφημένου τύπου και του ραδιόφωνου έπεσε στο 44%, αυτής της τηλεόρασης στο 53%. Με τη πάροδο του χρόνου, είχε ανέλθει στο 50% για το τυπογραφημένο τύπο, στο 55% για το ραδιόφωνο και στο 58% για την τηλεόραση [ 1 ].
Θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι για την άρχουσα τάξη, η αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης μετριέται από το τρόπο έκδοσης και όχι από το περιεχόμενό τους, υποδεικνύοντας μια σχεδόν πλήρη έλλειψη του πλουραλισμού των ιδεών.
Η δημοσίευση ενός άρθρου του Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) [ 2 ] (στον Ινφογνώμονα, 9.1.2015: Ποιος διέταξε την επίθεση κατά του περιοδικού Charlie Hebdo;)
στη διάρκεια των ωρών που ακολούθησαν την επίθεση κατά του Charlie Hebdo ξανάνοιξε ξαφνικά τη συζήτηση για την εμπιστοσύνη που μπορούμε να έχομε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Από τη συριακή εξορία του, ο δημοσιογράφος επεσήμανε ότι ο τρόπος εκτέλεσης των τρομοκρατών δεν είχε καμία σχέση με αυτό που χρησιμοποιούν οι τζιχαντιστές, αλλά ήταν περισσότερο συγκρίσιμος με αυτό των στρατιωτικών καταδρομέων. Επομένως, σύμφωνα με τον ίδιο, το σημαντικό δεν ήταν τόσο να γνωρίζουμε εάν οι τρομοκράτες ήταν μουσουλμάνοι, και αν είχαν επαφές με αυθεντικούς τζιχαντιστές, αλλά ποιος τους είχε αναθέσει την εγκληματική αποστολή τους.
Αυτό το άρθρο αναδημοσιεύτηκε ευρέως στη Γαλλία από πολλά ιστολόγια, αναμεταδόθηκε μέσω λιστών αναμετάδοσης και διαβάστηκε σε τρεις ημέρες περισσότερα από 800.000 φορές μόνο στη γαλλική έκδοση της ιστοσελίδας Voltaire Network [ 3 ] (2.451 κτυπήματα στον Ινφογνώμονα).
Περιέργως, αυτό το ζήτημα, το οποίο επεξεργάστηκε από πολλά ξένα μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων και του BBC και του CNN, δεν προβλήθηκε στη Γαλλία από το mainstreamΤύπο. Ακόμη χειρότερα, η εκστρατεία ενάντια σε εκείνους που αμφισβήτησαν αναφέρει συχνά το άρθρο του Τιερί Μεϊσάν χωρίς να απαντήσει ποτέ στα επιχειρήματα του.
Στο ίδιο άρθρο, ο εξόριστος δημοσιογράφος παρατηρούσε ότι η επίθεση κατά του Charlie Hebdo είχε σκοπό να αναβιώσει τον «πόλεμο των πολιτισμών», μια στρατηγική που δεν διεκδικήθηκε ποτέ είτε από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα είτε από την αλ-Κάιντα, ούτε από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά μόνο από τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς και τα φιλελεύθερα γεράκια.
Δεν χρειαζόταν περισσότερο για να κατηγορηθεί για «αντισημιτισμό». Πράγματι, οι νεοσυντηρητικοί ήταν αρχικά μια ομάδα Τροτσκιστών δημοσιογράφων που εμψύχωναν το Εβραϊκό και Σιωνιστικό περιοδικό Commentary [ 4 ].
Αν και αυτή η κατηγορία είναι παράλογη, σκόπευε πιθανώς να παρατηρήσει ότι οι ιδέες του Τιερί Μεϊσάν αναφέρθηκαν ευρέως, συζητήθηκαν και σχολιάστηκαν από τα μέλη του Réconciliation Νationale (εθνική συμφιλίωση), το πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε πρόσφατα από τους Alain Soral και Dieudonné. Ενώ, όπως υποδηλώνει το όνομα, αυτή η παράταξη έχει ως στόχο να ενώσει πολίτες διαφορετικών πολιτικών προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων και ατόμων που άνηκαν στην αντι-σημιτική ακραία δεξιά.
Ο γαλλικός Τύπος αντιμετωπίζει συνεπώς δύο ταυτόχρονες προκλήσεις: από τη μια, την διαμαρτυρία κατά της αγγλοσαξονικής κυριαρχίας που καθοδηγεί ο Τιερί Μεϊσάν στον κόσμο και, από την άλλη πλευρά, την εμφάνιση ενός νέου γαλλικού πολιτικού κινήματος που καταγγείλει τη «προδοσία των ελίτ» γύρω από τονDieudonné και τονAlain Soral.
Μιλώντας στο Κοινοβούλιο σχετικά με τις επιθέσεις, ο πρωθυπουργός Manuel Valls επισήμανε εξάλλου το κωμικό Dieudonné ως πρωτεύον στόχο να πυροβοληθεί: «Και τι τρομερή σύμπτωση, τι προσβολή το να δούμε έναν κατά συρροή οπαδό του μίσους να πραγματοποιήσει το θεαμά του σε γεμάτες αίθουσες τη στιγμή που, το βράδυ του Σαββάτου, το Έθνος διαλογιζόταν στη Porte de Vincennes. Ποτέ να μην αδιαφορήσουμε για αυτά τα γεγονότα και η δικαιοσύνη να είναι αδιάλλακτη προς αυτούς τους κήρυκες του μίσους! Το λέω κατηγορηματικά εδώ από το βήμα της Εθνικής Συνέλευσης!» [ 5 ].
Την επόμενη μέρα, ο κωμικός συνελήφθη και του επεβλήθη κατ’ οίκον περιορισμό. Κατηγορείται ότι κορόιδεψε τη κινητοποίηση «Είμαι ο Τσάρλι» γελοιοποιώντας την με τις λέξεις «Νιώθω Τσάρλι Coulibaly» (το όνομα ενός από τους τρομοκράτες), γεγονός που ερμηνεύεται σαν έκκληση προς αντισημιτικό μίσος .
Έτσι, σήμερα στη Γαλλία, η υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης θα σήμαινε ότι βάζουμε ένα κωμικό στη φυλακή.
Όλοι οι Γάλλοι δεν συμμετείχαν στην κινητοποίηση
Στο πλαίσιο αυτό, της αμφισβήτησης της πολιτικής εξουσίας και των μέσων ενημέρωσης, διεξήχθησαν μελέτες για να κατανοήσουμε ποιοι Γάλλοι αντιστάθηκαν στο δημόσιο λόγο και ποια θα ήταν η επίπτωση για το μέλλον των πολιτικών κομμάτων.
Πρώτον, εμφανίζεται μια ισχυρή περιφερειακή ανισότητα: το ποσοστό συμμετοχής των πολιτών στις διαδηλώσεις «Είμαι Τσάρλι» ανήλθε στο 71% στην Γκρενόμπλ ή στη Ροντέ, αλλά πέφτει στο 3% στη Χάβρη (Le Havre) ή στη Henin-Beaumont [ 6 ].
Η Κινητοποίηση «Είμαι Τσάρλι» (« Je suis Charlie »)
Πηγή: IFOP
Σύμφωνα με το IFOP, αυτή η γραμμή κατάγματος αντιστοιχεί σε εκείνη των ψήφων υπέρ του Εθνικού Μετώπου [ 7 ], αλλά θα μπορούσε επίσης να ταιριάζει με εκείνη του «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2005 για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα [ 8 ]. Μετά από εξέταση, το Ινστιτούτο απορρίπτει την υπόθεση της συσχέτισης με τη θρησκευτική υπαγωγή στο Ισλάμ.
Η ψήφος στο Εθνικό Μέτωπο στις προεδρικές εκλογές του 2012.
Πηγή: IFOP
Το «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2005 για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα
Πηγή: Frédéric Salmon
Με άλλα λόγια, η αμφισβήτηση της ομοφωνίας «Είμαι Τσάρλι» αντιστοιχεί στις προσδοκίες των ψηφοφόρων του Εθνικού Μετώπου, αλλά πιθανότατα μπορεί να αυξηθεί ώστε να ταιριάζει με εκείνη των ψηφοφόρων που αντιστέκονται σε μια αντι-Ρεπουμπλικανική και αντι-δημοκρατική ΕΕ.
Το ποσοστό διείσδυσης της κριτικής σκέψης, που ονομάζουν «θεωρίες συνωμοσίας», μετρήθηκε από τοIFOP για την εφημερίδα Sud Ouest [ 9 ].
Η εφημερίδα εξηγεί τι «πρέπει» να κρατήσουμε σε μια συνέντευξη με τον πολιτικολόγο επιστήμοναEmmanuel Taïeb. Αυτός ο κοινωνιολόγος, καθηγητής στο Sciences Po στη Λυών, ήταν γνωστός μέχρι σήμερα ως ειδικός του ζητήματος της θανατικής ποινής. Αν και ποτέ δεν έχει γράψει επιστημονική εργασία με θέμα τις «θεωρίες συνωμοσίας», παρουσιάζεται, μετά την επίθεση εναντίον του Charlie Hebdo , ως κορυφαίος ειδικός και δίνει συνεντεύξεις σε πολλά μέσα ενημέρωσης.
Με τον όρο «θεωρίες συνωμοσίας», πρέπει να κατανοήσουμε εδώ μια «ένταξη σε θέσεις» που αμφισβητούν συναινετικές εκδόσεις των πολιτικών γεγονότων. Ο Emmanuel Taïeb διευκρινήζει ότι αυτές οι «θεωρίες» δεν είναι «φήμες» (όρος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 2002), αλλά παράγονται από ταυτοποιημένα πρόσωπα (παραθέτει τους Jean-Marie Le Pen, Thierry Meyssan καιLyndon LaRouche) που δεν είναι δημοσιογράφοι (και όμως ο Thierry Meyssan είναι νόμιμος κάτοχος μιας δημοσιογραφικής ταυτότητας και είναι αρθρογράφος σε πολλές εφημερίδες διάφορων χώρων). Αναφέρει ότι, τελικά, «Οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας είναι απλώς νέες μορφές αντι-ιμπεριαλισμού και αντι-Σιωνισμού».
Λογικά η εφημερίδα ξεκινά από το ζήτημα της 11ης Σεπτεμβρίου για να φτάσει σε αυτό του «Είμαι Τσάρλι».
Για το 21% των ερωτηθέντων «δεν είναι πραγματικά βέβαιο ότι αυτές οι επιθέσεις [11 Σεπ, 2001] είχαν προγραμματιστεί και πραγματοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο από την τρομοκρατική οργάνωση αλ-Κάιντα». Αυτός ο αριθμός πέφτει στο 16% για τις επιθέσεις του Ιανουάριου του 2015.
Πηγή: IFOP και εφημερίδα Sud Ouest της 25ης Ιανουαρίου 2015.
Έρευνα σε δείγμα 1.051 αντιπροσωπευτικών ατόμων του γαλλικού πληθυσμού ηλικίας 18 ετών και άνω, που διενεργήθηκε από αυτοδιοικούμενο ερωτηματολόγιο σε απευθείας σύνδεση 21-23 Ιανουαρίου 2015.
Φυσικά, η σύνθεση των ερωτήσεων προκαλεί μερικώς τις απαντήσεις. Εν πάση περιπτώσει, το 16% είναι ήδη ένα σημαντικό πολιτικό ζήτημα.
Το IFOP συνεχίζει τη μελέτη με την παρατήρηση ότι οι αμφισβητίες της 11ης Σεπτέμβρη εξαπλώνονται σε όλο το εκλογικό φάσμα με μια υπερ-εκπροσώπηση του Εθνικού Μετώπου. Αλλά έκπληξη! Για το «Είμαι Τσάρλι», είναι περισσότεροι στο Αριστερό Μέτωπο και στο UMP παρά στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Εθνικό Μέτωπο.
Και έτσι, όλη η ρητορική εξίσωση της αμφισβήτησης με μια ακραία δεξιά προέλευσης ή άρωμα αντισημιτισμού καταρρέει.
Οι «συνωμότες» είναι στην πραγματικότητα πολίτες που εξεγείρονται εναντίον του συστήματος στο όνομα των αξιών της Res Publica και της δημοκρατίας.
Γεγονός που έγινε πολύ καλά κατανοητό από το Εθνικό Μέτωπο που μεταβλήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας από ακροδεξιό κόμμα σε πατριωτικό κόμμα, το Μέτωπο της Αριστεράς, και από δω και στο εξής τοRéconciliation nationale (εθνική συμφιλίωση), αν και τα τρία κόμματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
[ 2 ] " Ποιος διέταξε την επίθεση κατά του Charlie Hebdo; », από τον Thierry Meyssan, Voltaire Network, 7 του Γενάρη του 2015.
[ 4 ] « Οι Νέα Υόρκη Διανοούμενοι και η εφεύρεση του νεοσυντηρητισμού », από τον DenisBoneau, Voltaire Network , 26 Νοεμβρίου 2004.
[ 5 ] " Manuel Valls, ομιλία στην Εθνοσυνέλευση για τα θύματα των επιθέσεων , " Voltaire Network , 13 Ιανουαρίου 2015.
[ 6 ] Ρεπουμπλικανική πορεία «για τον Τσάρλι» ανισότητες κινητοποίησης με βαριά αίσθηση , IFOP FocusΝο 121, Ιανουάριος 2015.
[ 7 ] Στις ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014 το Εθνικό Μέτωπο (FN) έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στη Γαλλία με 24,86% των ψήφων.
[ 8 ] Στην ερώτηση «Εγκρίνετε το νομοσχέδιο που επιτρέπει την επικύρωση της Συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος για την Ευρώπη;» το «Όχι»κέρδισε με 54,68% των ψήφων στις 29 Μαΐου 2005.
0 Σχόλια