Γιατί ο κ. Φίλης, ως υπουργός, δεν έχει δίκαιο.

Μετά το σάλο που δημιουργήθηκε από τις δηλώσεις Φίλη, αρχίζουν να διαμορφώνονται οι δύο κύριοι πόλοι μιας αντιπαράθεσης που δεν έχει καμιά επιστημονική βάση αλλά, αποβλέπει σε πολιτικές σκοπιμότητες. Η αντιπαράθεση αυτή, είναι μια από τις νέες διαχωριστικές γραμμές των πολιτικών σχηματισμών του μέλλοντος. Περιλαμβάνουν άτομα που σήμερα βρίσκονται μεν σε διαφορετικούς πολιτικούς φορείς ομονοούν, όμως, σε θέματα μείζονος σημασίας που αύριο θα τα εντάξουν στο ίδιο πολιτικό στρατόπεδο. Και τα άτομα αυτά είναι ενταγμένα, σήμερα, από την αριστερά μέχρι τη δεξιά.





Η πολιτική διαμάχη δεν γίνεται, πλέον, στη βάση ταξικής αντιπαράθεσης . Υπάρχουν άλλα, πιο σύνθετα, προτάγματα.

Ένα από αυτά είναι ο ρόλος του εθνικού κράτους. Στην Ελλάδα, έχει εδραιωθεί η αποδομητική σχολή για την οποία γράψαμε χθές, η οποία έχει διεισδύσει στον κρατικό μηχανισμό, τη γραφειοκρατία και την εκπαίδευση και η οποία, διεκδικεί ρόλο και επιρροή όχι στη βάση των λεπτομερειών της επιστημονικής σκέψης της αλλά της δυναμικής που αναπτύσσει η συνθηματολογική δημόσια παρουσία της.

Η υπόθεση Φίλη έδειξε ότι η τάση αυτή έχει επιρροή στην κοινωνία. Όχι με την αποκάλυψη της τελικής της στόχευσης (αποδόμηση και αντικατάσταση του εθνικού κράτους από άλλες οντότητες), αλλά με την εμφάνισή της ως μετριοπαθούς, καταδιωκόμενης επιστημονικής αναθεώρησης ενός ιστορικού ψεύδους. Και αυτό βρίσκει ευήκοον ακροατήριο.

Κανείς δεν θα διαφωνήσει με την αρχή ότι η επιστήμη προχωρά με την αμφισβήτηση και την έρευνα. Ο χώρος, όμως, όπου παράγεται και αναπαράγεται η επιστήμη είναι τα πανεπιστήμια. Εκεί κάθε καθηγητής έχει το δικαίωμα, και την υποχρέωση, να ερευνά και να αμφισβητεί. Αυτό είναι δικαίωμα και της κ Ρεπούση, για να χρησιμοποιήσω ένα όνομα που προκάλεσε αντιδράσεις. Ως καθηγήτρια υποχρεούται να ερευνά και να μεταδίδει το αποτέλεσμα της έρευνάς της στους φοιτητές της οι οποίοι έχουν το υπόβαθρο να δεχθούν ή να αμφισβητήσουν τη διδασκαλία της.

Στις δημοκρατίες, τα νέα ρεύματα έχουν τους τρόπους- και πρέπει να τους έχουν- να διατυπώνουν τις απόψεις τους και δημοσίως για να προβληματίζεται η κοινή γνώμη μέσω της αντιπαράθεσης και να υιοθετεί καινοτόμες προτάσεις που βοηθούν στην αναπαραγωγή της ύπαρξής της.

Οι επιφυλάξεις από την υπόθεση που συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των τελευταίων ημερών είναι δύο:

Πρώτον, οι υπουργοί της κυβέρνησης δεν υπάγονται στην προαναφερόμενη ακαδημαϊκή ελευθερία. Ο κυβερνήσεις είναι πολιτικοί σχηματισμοί που διεκδίκησαν τη λαϊκή ψήφο και πήραν τη λαϊκή εντολή στη βάση ενός προγράμματος που παρουσίασαν. Οποιαδήποτε σημαντική απόκλιση από το πρόγραμμα αυτό εγείρει ζήτημα πολιτικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Όταν, λοιπόν, ένας υπουργός αποκλίνει από τις κυβερνητικές διακηρύξεις εγκαλείται στην τάξη ή απομακρύνεται. Στην περίπτωση που μας απασχόλησε τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση, δια της εκπροσώπου της, διαφώνησε με την τοποθέτηση του υπουργού παιδείας. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα όταν ο υπουργός εμμένει στις θέσεις του. Η κυβέρνηση δεν είναι χώρος ακαδημαϊκών συζητήσεων. Αλλά ένα πολιτικό σχήμα που κυβερνά τη χώρα. Διαβουλεύεται όπως οι νόμοι ορίζουν, παίρνει αποφάσεις και τις υλοποιεί. Εμφανίζεται, δε, δημοσίως, ως ενιαία οντότητα. Όλα αυτά τα κοινότοπα δεν συντρέχουν με την ελληνική κυβέρνηση τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την υπόθεση Φίλη.

Υπάρχει και ένα άλλο, μείζον ζήτημα: Ούτε στις προεκλογικές της θέσεις, ούτε στην ανάγνωση των προγραμματικών της δηλώσεων η κυβέρνηση αμφισβήτησε την ανάγκη ύπαρξης και λειτουργίας του εθνικού κράτους. Οφείλει, συνεπώς, όχι απλώς, να φροντίζει για την αποτελεσματική λειτουργία του αλλά και να το προστατεύει από τις υπονομεύσεις ύπαρξής του. Ο στόχος της αποδομητικής σχολής είναι ακριβώς η διάβρωσή του.

Υποστήριξη του εθνικού κράτους, σημαίνει ότι η πολιτεία φροντίζει για την αναπαραγωγή της εθνικής συνείδησης. Και αυτό γίνεται με διάφορους μηχανισμούς. Ένας από αυτούς είναι η δημοτική και μέση εκπαίδευση.

Σε αντίθεση με τα πανεπιστήμια, όπου πρωταρχικός τους ρόλος είναι η αμφισβήτηση και η παραγωγή νέας γνώσης, η μέση εκπαίδευση είναι ένας χώρος όπου στα παιδιά διαμορφώνεται η εθνική συνείδηση. Και την ευθύνη αυτή την έχει η πολιτεία.

Το πρόγραμμα, δηλαδή, διδασκαλίας στη μέση εκπαίδευση και το περιεχόμενο των βιβλίων είναι ευθύνη της πολιτείας. Κάτι που δεν συμβαίνει με τα πανεπιστήμια. Και πολύ σωστά.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, είναι γιατί η πολιτεία αφαίρεσε από το βιβλίο της Γ! Λυκείου τη διδασκαλία της ιστορίας του ποντιακού ελληνισμού; Έκρινε ότι δεν συνεισφέρει στην προαναφερόμενη κατεύθυνση;

Αλλά, υπάρχει και ένα άλλο, σημαντικότερο ερώτημα. Με τις δημόσιες θέσεις που διατύπωσε ο νυν υπουργός παιδείας, πείθει ότι είναι διατεθειμένος να υλοποιήσει αυτόν τον στόχο της μέσης παιδείας.

Τα ερωτήματα αυτά ας προβληματίσουν τον αναγνώστη.

http://www.anixneuseis.gr/?p=132409