Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός μιλώντας από τη Ρώμη για τη συμφωνία αυτή διευκρίνισε πως δεν επιτεύχθηκε «διότι αγαπούμε την Τουρκία», αλλά προς «το εθνικό στρατηγικό συμφέρον» του Ισραήλ. Είπε πως ενώπιον των σεισμικών δονήσεων που συνταράσσουν τη Μέση Ανατολή, «πρέπει να δημιουργήσουμε περιοχές σταθερότητας και ηρεμίας.
Αυτό το πετύχαμε σε συνεργασία με την Κύπρο και την Ελλάδα, τώρα θα εντάξουμε σε αυτή την περιοχή σταθερότητας και την Τουρκία». Αυτή είναι η γενική, υπεραπλουστευμένη προσέγγιση θα εντάξει την Τουρκία σε αυτή την ήδη υφιστάμενη συνεργασία, είπε ο κ. Νετανιάχου. Όμως, πώς θα γίνει αυτό; Πέρα από τα πρακτικά προβλήματα, που είναι και ουσιαστικά, καθώς μεταξύ άλλων η κατοχική Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, οι συνεργασίες για να πετύχουν χρειάζονται στέρεες βάσεις. Και με την Τουρκία αυτό δεν μπορεί να γίνει, κρίνοντας από την ευρύτερη συμπεριφορά της χώρας αυτής. Τη συμπεριφορά της έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας και όχι έναντι ισχυρότερων χωρών. Για να γίνει αυτό που περιγράφει, πρέπει να λυθεί το Κυπριακό.
Ας μη θεωρήσουμε, με επιδερμικό τρόπο, τη συμφωνία αυτή ως «καλή εξέλιξη για την Κύπρο». Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι σχέσεις του Ισραήλ με την Κύπρο και την Ελλάδα αναπτύχθηκαν ραγδαία μετά την ένταση που δημιουργήθηκε μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ.
Η Κυβέρνηση του Ισραήλ συζητά με τη Λευκωσία, ζητά συνεχώς διευκολύνσεις ενώ την ίδια ώρα υπογράφει συμφωνία με την Τουρκία. Αυτό πώς μπορεί να εκληφθεί; Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν είναι με το καλόπιασμα ή το διπλοπόρτι που κτίζονται συνεργασίες.
Με τη Μόσχα τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Η Τουρκία απολογήθηκε για την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους -ως απαίτησε η Μόσχα- και δεν υπογράφτηκε καμία συμφωνία. Η δε εικόνα για το πώς θα προχωρήσουν είναι ακόμη θολή. Όταν θα ξεκαθαρίσει, θα επανέλθουμε.
Η θέση του "Φ"
0 Σχόλια